جلوه های ویژه

برای مردم در تمام سنین فعالیت بدنی باعث بهبود کیفیت زندگی به طرق مختلف می شود.فواید جسمی شامل بهبود و افزایش تعادل،قدرت،هماهنگی،انعطاف پذیری و تحمل میباشد. فعالیت بدنی باعث بهبود بهداشت روانی،تنظیم حرکتی و عملکرد تشخیص نیز میشود.

شیوه زندگی فعال باعث میشود افراد مسن دوستان جدیدی پیدا کنند.در شبکه اجتماع باقی بمانند و با سایر مردم در سنین مختلف تعادل داشته باشند و انعطاف پذیری،تعادل و قدرت عضلانی را بهبود می بخشد که میتواند از افتادن جلوگیری کند که علت عمده ناتوانی در افراد مسن میباشد.مشخص شده که شیوع بیماریهای روحی و روانی در افرادی که از نظر جسمی فعال هستند کمتر است.

از فوائد فعالیت بدنی حتی در صورتی که دیر نیز شروع شوند می توان بهره برد.بیماریهای شایع سالمندان شامل بیماریهای قلبی عروقی،آرتریت،استئوپروز و فشار خون بالاست.با وجود اینکه فعال بودن از اوان جوانی میتواند از بسیاری بیماریها جلوگیری کند ولی فعالیت منظم میتواند از ناتوانی و درد ناشی از بیماریهای فوق جلوگیری کند.

فعالیت بدنی میتواند در درمان بیماریهای مغزی مثل آلزایمر ئ افسردگی کمک کننده باشد.جلسات ورزشی سازماندهی شده متناسب با سطح آمادگی فرد،یا پیاده روی ساده میتواند شانس یافتن دوستان جدید و داشتن ارتباط با جامعه و کاهش احساس تنهایی روحی و روانی لازم هستند افزایش می دهد.

همانگونه که برای سایر سنین مطرح است سالمندان میتوانند با مشارکت در فعالیت بدنی از آن لذت ببرند.هرکس با موقعیت یا ناتوانی خاص که میتواند توانایی وی را در فعال بودن تحت تاثیر قرار دهد باید قبل از انجام فعالیت بدنی با پزشک مشاورت کند.پیاده روی،شنا،نرمش وکشش،باغبانی، رقص،گردش و دوچرخه سواری بهترین فعالیت برای سالمندان میباشد.

تعداد افرادی که بالای 60 سال سن دارند تا20 سال آینده دو برابر میشود.بیشتر آنها نیز در کشورهای در حال توسعه خواهند بود.کاهش و به تأخیر انداختن ناتوانی مربوط به سالمندی یک مساله عمده در بهداشت عمومی است و فعالیت بدنی میتواند نقش مهمی را در ایجاد و حفظ سلامت در تمام سنین داشته باشد.

 

استاد دانشكده علوم اجتماعی دانشگاه تهران: قدمی در راه رشد و اعتلای فرهنگی جوانان با كمك ورزش برنداشته ایم ورزش چیزی را جهانی نمی كند ، اما راهی برای رسیدن به تفاهم بین المللی است؛ اساس تفاهم، صلح و مصلحت برقراری ارتباط است كه لازمه رسیدن به آن، برخورداری از ادبیات مشترك است. دكترصدیق سروستانی درگفتگو با خبرگزاری دانشجویان ایران( ایسنا)، از قوانین و مقررات خاص و بین المللی رشته های مختلف ورزشی به عنوان یك مفهوم، ادبیات مشترك و زبان ارتباطی یاد كرد و ادامه داد: با توجه به نهادینه شدن مقررات ورزشی در درون هر یك از ورزشكاران، این گروه در ایجاد ارتباط ورزش نیاز به مكالمه با افراد نداشته و علی رغم نداستن زبان رسمی آنها، توانایی برقرای ارتباط را دارا هستند، از این رو مسابقات ورزشی راه مناسبی برای ایجاد صلح تلقی می شود. وی در ادامه نقش برنامه ریزی و طراحی برای ایجاد ارتباط را ضروری دانسته و گفت: ورزش، علاوه برحوزه اجتماعی - فرهنگی، در حوزه فردی نیز، نقش به سزایی ایفاء می كند. صدیق سروستانی تصریح كرد: مقوله ورزش جزیی از فرهنگ محسوب می شود، ولی نكته قابل تعمق این است كه تا چه حد از ورزش، برای رشد و اعتلای فرهنگی جوانان و همچنین توسعه فرهنگی مملكت، بهره می بریم؟ تصور من بر این است كه در این راه هیچ قدمی برداشته نشده است. استاد دانشگاه علوم اجتماعی دانشگاه تهران ادامه داد: تنها چیزی كه در ورزش برای آن برنامه ریزی نداریم، خود برنامه ریزی است، ضمن اینكه وقتی برنامه نباشد ، نمی توان ابعاد مختلف فرهنگی، اجتماعی آن را مشخص كرد. دكترصدیق سروستانی یادآور شد: لازمه ابعاد فرهنگی، برنامه ریزی دقیق و صحیحی است كه مطابق آن برای امور فرهنگی، ترویج و توسعه آن بین ورزشكاران حركت كنیم، چنانچه این مهم طی 23 سال گذشته در سازمان تربیت بدنی مشاهده نشده است و علی رغم اینكه سازمان تربیت بدنی متولی اصلی ورزش در مملكت است، كار فرهنگی آن تنها به چند اعلامیه و... ختم می شود. این متخصص علوم اجتماعی، در پایان، ورزش را در شرایط فعلی نیازمند یك متولی متمركز دانست و گفت: سازمان تربیت بدنی باید مدیریت جامع، فراگیر، متمركز و واحدی را در این بخش اعمال كند.